Przewertowałam dysk i pomyślałam, że odkurzę zdjęcia z pielgrzymek. Te bardziej ludzkie.

Miło wspominam te czasy. W tym roku wszystko wskazuje na to, że się nie wybiorę.

Podczas pielgrzymki można ujrzeć coś na wzór PRL-owskich kartek żywnościowych.

A postoje przychodzi odbywać w różnych miejscach.
Nie tylko na łonie natury.

Każda grupa ma przewodników, a raczej można rzec – kapitanów.

Nie zapomnij zapakować ze sobą rodziciela. Przyda się, gdy nogi odmówią posłuszeństwa.

Chyba zrezygnuje na jakiś czas z pisania na rzecz umieszczania moich wypocin. Nie będę dodawać tu zdjęć, które mogliście wcześniej zobaczyć tu czy tu bo to nie miałoby większego sensu. Poza tym chcę udoskonalić mój warsztat w trochę innym kierunku niż ten w którym podążałam.

Jednodniowa wizyta we Lwowie. Cmentarz Łyczakowski.

wyjść.

Wiesz, nigdy nie zrozumiem tego, co roi się w mojej podświadomości.
Wcale nie jestem zbyt szczęśliwa, żeby żyć. W c a l e.

To był cios poniżej pasa. Tak naprawdę jesteś nieszczęśliwa. Co gorsza, wszystko to, co robisz jedynie pogłębia twoje poczucie pustki. Nie czujesz tego, bo na swój sposób, już jesteś na dnie. Nie możesz czuć spadania.

Wyszłam stamtąd rozdrażniona. Za kogo mnie masz? Co? Skąd ty to wytrzasnąłeś do jasnej chropowanej cholery? Nie zrozumiałeś!

Nie. Ty po prostu znów miałeś rację. Z n o w u.

Już wiesz dlaczego tak rzadko rozmawiamy. Nie mogę znieść, że tak dobrze mnie znasz. A ż  z a.